Sala rycerska muzeum zapełniła się pasjonatami historii miasta. FOT. Franciszek Jaroński

10 lutego w ramach seminarium Akademii 660-lecia w Muzeum im. Wojciecha Kętrzyńskiego odbyło się drugie już spotkanie związane z historią miasta Kętrzyn, jego mieszkańcami oraz zabytkami.

Tym razem motywem przewodnim było bogato zdobione, barokowe epitafium Adama Huldricusa Schaffera, rektora szkoły łacińskiej, autora pierwszej Kroniki Rastenburga i jednocześnie pierwszego kętrzyńskiego historyka. Epitafium to znajdowało się pierwotnie w kościele parafialnym św. Jerzego w Kętrzynie. Przed I wojną światową przeniesione zostało do kętrzyńskiego Ratusza, skąd po 1945 r. trafiło do zbiorów Muzeum. Zostało odnowione dzięki dotacji z programów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i odzyskało dawny blask. Dziś zdobi salę rycerską zamku, a jego prezentacji podczas seminarium dokonał pracownik muzeum Szymon Jan Parda.
Tradycyjnie też comiesięczne spotkania w ramach Akademii 660-lecia zostały wzbogacone między innymi o informacje kustosza Mariusza Wyczółkowskiego na temat zapisów w Kronice Rastenburga, której autorem jest Adam Huldricus Schaffer oraz informację o najstarszych wykopaliskach archeologicznych w Prusach wynikających z zapisów w Kronice Rastenburga. Na temat autora kroniki i jego poprzedników wypowiedział się także ks. Paweł Hause.
W seminarium uczestniczyło kilkudziesięciu mieszkańców Kętrzyna interesujących się zarówno zabytkami, historią miasta oraz życiem jego mieszkańców.
fj

Epitafium (z gr. ἐπιτάφιος epi-taphios, „nad grobem”, „na kamieniu nagrobnym” – napis umieszczony na nagrobku lub pomniku upamiętniający lub sławiący zmarłego. Forma epitafium ukształtowana została w Atenach w V wieku p.n.e. w trakcie wojen z Persami. W swej formie była zwięzłym i krótkim utworem, często o charakterze panegirycznym. W poezji tekst epitafium był zapisywany krótko w formie dystychu elegijnego. W tekstach niezwykle rzadko wspominano wprost o śmierci i umieraniu. Rzeczy nie nazywano po imieniu, chyba że dotyczyło zabójstwa.

Adam Huldricus Schaffer urodził się w Spirze nad Renem. Do Prus przybył po wysiedleniu miasta i w 1794 roku pojawił się w Miłakowie. Kilka lat później został prorektorem szkoły rastenburskiej, a w 1701 roku został jej rektorem. Zmarł na gruźlicę w 1707 roku. Przed śmiercią swój księgozbiór (około) 300 książek przekazał bibliotece gimnazjum. Została po nim Kronika Rastenburga, którą spisywał między innymi z dokumentów zgromadzonych w archiwum magistratu, a także zbierał informacje z ksiąg parafialnych. Kronika jest kompendium wiedzy o Rastenburgu, w tym między innymi o mieszkańcach, zwyczajach, pogodzie i remontach w mieście do początku XVIII wieku.